Levende materie kan computationele taken uitvoeren. Recent is er een groeiende belangstelling voor de informatieverwerking die biologische materialen van nature uitvoeren, met als doel deze te benutten als basis voor computingarchitecturen.

‍

Biocomputing gebruikt biologische elementen, waaronder DNA, eiwitten en cellen, om informatie te verwerken zoals een conventionele computer, maar op een moleculair niveau. Deze aanpak opent een innovatieve manier om data te coderen en verwerken, met enkele verbeteringen ten opzichte van klassieke architecturen, zoals parallelle verwerking en hogere energie-efficiëntie.

‍

Biocomputing blijft een experimenteel onderzoeksgebied, met uitdagingen zoals beperkingen in snelheid en schaalbaarheid. Desondanks wordt verwacht dat dit onderzoek zich zal voortzetten, en dat biocomputing in de komende decennia dichter bij real-world toepassingen komt, vooral in de gezondheidszorg.